تاریخچه دانشکده توانبخشی به روایت بازمانده فاجعه هفتم تیر

طی چند روز گذشته اخباری مبنی بر واگذاری نیمی از زمین دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران به بنیاد مستضعفان باعث اعتراض جمعی از دانشجویان، استادان و دانش آموختگان این دانشکده شده است؛ گفته می شود، قرار است بنیاد مستضعفان نیمی از فضای 30 هزار متری دانشکده را بردارد و نیمی دیگر را به دانشکده واگذار کند.

به گزارش ایرنا، دکتر سیدجواد حاجی میر اسماعیل رئیس دانشگاه علوم پزشکی ایران، هفته گذشته به نقل از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی اعلام کرد: مالکیت زمین این دانشکده متعلق به بنیاد مستضعفان است و بنیاد، صاحب اصلی زمین دانشکده توانبخشی بوده؛ همچنین دانشگاه علوم پزشکی ایران حقی بابت تملک این زمین نداشته است.
رئیس علوم پزشکی ایران اظهارکرد: بنیاد مستضعفان در سال های گذشته، چندین بار برای تخلیه زمین دانشکده توانبخشی این دانشگاه اقدام کرده بود و دانشگاه قادر به خرید این زمین به قیمت پیشنهادی 250 میلیارد تومان نبود.
وی با اشاره به موافقت رئیس بنیاد مستضعفان، گفت: در قالب یک تفاهم نامه مقرر شد که 30 هزار متر مربع زمین این دانشکده به دو بخش تقسیم شود و 15 هزار متر مربع از آن به صورت رایگان در اختیار دانشگاه علوم پزشکی ایران قرار بگیرد.
به گزارش خبرنگار ایرنا، از طرفی دیگر اهالی دانشکده توانبخشی شامل شماری استاد، دانشجو و حتی دانش آموخته دانشکده، نظری متفاوت دارند و مدعی سندسازی بنیاد مستضعفان هستند و اینکه شهید فیاض بخش (رئیس وقت بهزیستی) این زمین را به آنها داده است.
دکتر سیدجعفر لواسانی(برادر شهید محمد باقر لواسانی) بازمانده حادثه هفتم تیر 1360 (انفجار در دفتر حزب جمهوری اسلامی) و نیز تنها بازمانده هیات سه نفره تدوین کننده اولین قانون بهزیستی کشور است. لواسانی پیش تر مسئولیت معاونت حقوقی وزارت بهداری و نیز معاونت توانبخشی وزیر مشاور و سرپرست سازمان بهزیستی کشور را هم بر عهده داشته است.
این جراح و فوق تخصص پلاستیک همچنین استاد بازنشسته دانشگاه های علوم پزشکی شهید بهشتی و ایران است.
لواسانی در گفت و گویی با خبرنگار گروه اجتماعی خبرگزاری جمهوری اسلامی به سوالاتی در خصوص تاریخچه دانشکده توانبخشی و چگونگی انتقال آن به دولت پاسخ می دهد و اینکه بنیاد مستضفعان برای زمین دانشکده، سندسازی کرده است و به وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و همچنین رئیس بنیاد مستضعفان اطلاعات درستی داده نشده است.
مشروح این گفت و گو بدین شرح است:

**ایرنا: آقای دکتر، زمین دانشکده در اصل، متعلق به چه کسی یا چه کسانی بوده است؟
**دکتر لواسانی: زمین محل دانشکده توانبخشی متعلق به فردی به نام «معنوی»، صاحب اراضی داودیه بوده است که برای جلب حمایت و دفع خسارت و ضرر دولت زمان پهلوی در این زمین شروع به ساختمان سازی برای ایجاد پرورشگاه ایتام کرد.
شروع ساختمان سازی در زمان «ثریا اسفندیاری»، همسر دوم شاه مخلوع بود اما افتتاح آن به ثریا نرسید و فرح پهلوی آن را در دهه 40 افتتاح کرد و به بهره برداری رساند؛ به عبارت دیگر زمین یاد شده برای احداث مجتمع پرورشگاه کودکان بی سرپرست اختصاص یافت و پس از احداث ساختمان و تکمیل آن به همین منظور و با نام «پرورشگاه فرح» مورد استفاده قرار گرفت؛ پس از آن بود که فرح این پرورشگاه را به سازمانی به نام «کانون کودکان و نوجوانان» تبدیل کرد و بودجه آن نیز از طریق دفتر فرح تامین می شد.

**ایرنا: آنوقت سرنوشت این سازمان، بعد از انقلاب چه شد؟
**لواسانی: بهتر است برای آمادگی اذهان، مسائلی را توضیح بدهم؛ اینکه شورای انقلاب بعد از استعفای مهندس بازرگان، تصمیم گرفت وزارت بهداری را به گروه پزشکان حزب جمهوری متشکل از شهید فیاض بخش، شهید باقر لواسانی، عباس شیبانی و بنده(سیدجعفر لواسانی) و یکی دو نفر دیگر واگذار تا این گروه یک نفر را به عنوان وزیر تعیین کند که این کار را هم انجام داد و دکتر «موسی زرگر» به عنوان وزیر بهداری به شورای انقلاب معرفی شدند.
دکتر زرگر هم در بدو ورود، مرحوم «محمد باقر لواسانی» را به عنوان معاون بهزیستی معرفی کرد و ایشان نیز حدود 6ماه در پست معاونت بهزیستی کشور خدمت کردند.
شهید لواسانی در زمان خدمت به این نتیجه رسیده بودند که 23 موسسه، مجتمع و کانون دارای وظایف مشترک که توسط هیات وزیران وقت یا هیات وزیران قبلی(دوره مهندس بازرگان) و یا شورای انقلاب به وزارت بهداری واگذار شده اند باید ادغام شوند و تحت پوشش یک وزارتخانه جدید قرار بگیرند؛ به عبارت دیگر تمام هم و غم، این بود که معلولان و کسانی که دچار آسیب هایی همچون آسیب های اجتماعی هستند، دارای سخنگو باشند تا از حقوق آنان دفاع شود.
در همین راستا نیز وزارت بهزیستی در لایحه تشکیل بهزیستی کشور تحت ریاست وزیر مشاور در شورای انقلاب تصویب شد.

**ایرنا: آنوقت یک چنین موضوعی به قانون نیاز داشت، قانون بهزیستی را چه کسی یا چه کسانی نوشتند؟
**لواسانی: قانون بهزیستی را من، شهید محمدباقر لواسانی و شهید فیاض بخش نوشتیم که بعد از برگزاری جلسات متعدد با اعضای شورای انقلاب به تصویب رساندیم که بر اساس قانون مصوب تشکیل بهزیستی مورخ 24 / 3 / 59 شورای انقلاب و قانون اصلاح لایحه قانونی تشکیل سازمان بهزیستی مورخ 25 / 4 / 59 ، تمام یا قسمتی از سازمان ها و مراکزی که وظایف آنها در ارتباط با وظایف بهزیستی تشخیص داده شود با تصویب هیات وزیران به سازمان بهزیستی منتقل می شود.
از طرف دیگر بنا به مصوبه 25 / 4 / 58 هیات وزیران، مجتمع و موسسه آموزشی کودکان و نوجوانان که همان پرورشگاه سابق فرح پهلوی بود با تمام کارکنان، ساختمان، اعتبارات، دارایی ها، تعهدات دیون، سرمایه گذاری ها و وظایف به وزارت بهداری و بهزیستی منتقل شد و پس از تشکیل سازمان بهزیستی کشور تحت نظر این سازمان قرار گرفت.

**ایرنا : چطور شد که این ساختمان به دانشکده فعلی توانبخشی تبدیل شد؟
** لواسانی: فعالیت دانشکده توانبخشی هم در دوره انقلاب فرهنگی(سال های 58 تا 60) متوقف شده بود که در اردیبهشت یا خرداد سال 60، من که آن زمان معاون رئیس سازمان بهزیستی و معاون وزیر مشاور بودم به اتفاق دکتر «مسعود کنزی» از اعضای بهزیستی، برقراری و احیای دانشکده توانبخشی را «کتبا» درخواست کردیم مبنی بر اینکه ساختمان و زمین کانون به دانشکده واگذار شود.
شهید فیاض بخش هم «کتبا» با این امر موافقت کردند و این ساختمان و زمین جهت بازگشایی و برقراری دانشکده توانبخشی واگذارشد؛ بنابراین دانشکده توانبخشی در سال 60 و در راستای وظایف سازمان بهزیستی کشور، جهت ارایه خدمات به معلولان در زمین کانون راه اندازی شد؛ ضمن اینکه کودکان بی سرپرست مجتمع به سایر مراکز بهزیستی منتقل شدند.

** ایرنا: دانشکده توانبخشی چگونه زیر مجموعه دانشگاه علوم پزشکی ایران شد؟
** لواسانی: پس از تصویب وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و با ادغام وزارت بهداری و دانشکده های پزشکی، پیراپزشکی و توانبخشی، دانشکده توانبخشی هم تابع وزارت بهداشت و به این وزارتخانه منتقل شد که این موضوع براساس ماده 5 آیین نامه اجرایی ماده 14 قانون تشکیل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بود که دانشکده توانبخشی، پس از تشکیل دانشگاه علوم پزشکی ایران تحت پوشش دانشگاه قرار گرفت.

**ایرنا : آقای دکتر، به نظر می رسد، وقتی ساختمان کانون به دانشکده توانبخشی تبدیل شد یکسری ساخت و سازهایی متناسب با دانشکده هم در آن صورت گرفت.
**لواسانی: البته همینطور است. مسئولان دانشکده توانبخشی ازسال 60 تا حال حاضر در زمین و محل یاد شده با داشتن بودجه ای جداگانه دولتی، مشغول ارایه خدمات هستند و از محل بودجه دولتی خود، چندین دستگاه ساختمان جدید در زمین مورد نظر ساخته اند؛ ضمن اینکه طی 36 سال گذشته هیچ گونه مدعی و مزاحمی هم نداشته اند.

**ایرنا: می رسیم به مساله ای که هدف گفت و گوی امروز من با شماست و آن، موضوع اعتراض جمعی از دانشجویان دانشکده توانبخشی مبنی بر واگذاری نیمی از زمین دانشکده به بنیاد مستضعفان است. گفته می شود که بنیاد مستضعفان برای این زمین سند دارد و اینکه سند این زمین گم شده است؟ واقعا این زمین، سندش گم شده است؟
**لواسانی: سند، گم نشده است که به نام بنیاد مستضعفان صادر شود !
**ایرنا : پس موضوع از چه قرار است؟
**لواسانی: بنیاد مستضعفان بدون توجه به مصوبات قانونی و تصرفات دانشکده توانبخشی و صرفا با ارایه نام «پرورشگاه فرح» که مربوط به سال های 41 - 40 بود به سازمان ثبت اسناد و املاک مراجعه کرده است و بدون ارایه مصوبات قانونی بعد از انقلاب، درخواست صدور سند مالکیت به نام خود می کند. کارکنان ثبت اسناد نیز بی اطلاع از سوابق قانونی و به تصور خدمت به مستضعفان به صدور سند مالکیت، آنهم بسرعت تمام، مبادرت می کنند.
سپس بنیاد مستضعفان به استناد همین سند مالکیت که به اشتباه صادر شده بود به دادگاه مراجعه و درخواست تخلیه و تحویل دانشکده را می کند که خوشبختانه، پس از بررسی، محکوم هم می شود.

** ایرنا: این ماجرا به چه زمانی بر می گردد؟
** لواسانی: دهه اول 80 بود که بنیاد مستضعفان، درخواست تخلیه و تحویل دانشکده را داشت. من، خاطرم هست آن زمان، رئیس وقت دانشکده توانبخشی از من کمک خواست و من هم لایحه جوابیه مفصلی تنظیم کردم و به دادگاه دادم و بنیاد هم محکوم شد.

**ایرنا : با این سابقه ای که بنیاد دارد، چرا دوباره این موضوع را مطرح کرده است؟
** لواسانی: برای من هم عجیب است که بنیاد، بدون توجه به چنین سوابقی و بدون ارایه سابقه دادگستری به اعتبار سند غیرقابل قبول و خلاف قانون، مباردت به ادعای مالکیت کرده است و از همه عجیب تر اینکه بنا به اطلاعی که دارم وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی هم بدون آگاهی از سوابق امر و به تصور اینکه این محل (دانشکده توانبخشی) برای بنیاد مستضعفان است به امضای صورتجلسه تقسیم اراضی دانشکده مبادرت کرده است.
سوال من این است که اگر بنیاد مستضعفان، مالکیتی روی دانشکده توانبخشی داشت در طول 36 سال گذشته، چرا تاکنون هیچ اقدامی انجام نداده است و هیچ قراردادی با متصرفین محل نبسته است؟ بنیاد، چگونه اجازه داده است در محلی که ادعا می کند مال خودش است با بودجه دولتی، ساختمان احداث شود؟ آیا تا کنون خواب بوده است؟
سوال دیگر آنکه وزیر بهداشت، چگونه و به چه مجوزی ساختمان احداثی دولتی را بدون تشریفات مزایده به بنیاد مستضعفان واگذار می کند؟ چنین امری خلاف ضوابط قانونی مصوبه هیات وزیران سال 58 است؛ لازم به ذکر است که شورای انقلاب این مصوبه را قانون اعلام کرده است.

**ایرنا: بالاخره این زمین، سند داشت؟
** لواسانی: این زمین سند نداشت که گم شود؟ آقای معنوی به عنوان پرورشگاه این زمین را داده بود و بعد هم در زمان فرح پهلوی تبدیل به کانون کودکان و نوجوانان شد و پس از آن یعنی در زمان بعد از انقلاب، طبق مصوبه قانونی هیات وزیران با ساختمان و کل دارایی به دولت منتقل شد. اتفاقا 23 موسسه دیگر مثل سازمان کودکان اوین و یا بیمارستان شهدای تجریش هم مثل همین موسسه همین سرنوشت را داشتند و به دولت منتقل شدند.
اخیرا هم مسئولان اداره املاک بنیاد مستضعفان با ارایه سند مالکیت اشتباهی به رئیس بنیاد مستضعفان و نیز وزیربهداشت، درمان و آموزش پزشکی ، بدون ارایه مصوبات قانونی و پرونده محکومیت دادگاهی خود، مدعی مالکیت زمین و ساختمان دانشکده توانبخشی شده اند، محلی که بسیاری از ساختمان های جدید آن با بودجه دولتی بعد از انقلاب احداث شده است.
مسئولان این اداره به خیال خود قصد تفکیک و تقسیم زمین دانشکده بین بنیاد مستضعفان و وزارت بهداشت داشته اند و گویا در این خصوص توفیق تنظیم صورتجلسه و کسب امضای ریاست بنیاد مستضعفان و وزیر بهداشت را هم پیدا کرده اند.

** ایرنا : یعنی آقای دکتر، کار از کار گذشته است و بنیاد 15 هزار متر از زمین دانشکده را از آن خودش می کند؟
** لواسانی: نه؛ این طور نیست معلوم است که کار از کار نگذشته است.

** ایرنا : هفته گذشته که رئیس علوم پزشکی ایران اعلام کرده است که مالکیت زمین این دانشکده متعلق به بنیاد مستضعفان است و بنیاد، صاحب اصلی زمین دانشکده توانبخشی بوده؛ همچنین دانشگاه علوم پزشکی ایران حقی بابت تملک این زمین نداشته است.
**لواسانی: رئیس علوم پزشکی ایران خبرندارد. داستان سر این است که وزیر بهداشت چون آگاهی از سابقه این دانشکده ندارد، تصور می کند که چیزی دارد کسب می کند(15 هزار متر زمین دانشکده) تا چیزی را از دست بدهد.

** ایرنا : الان می توانند زمین را به بنیاد بدهند؟
**لواسانی: خیر؛ اموال دولتی با امضای وزیر و رئیس که قابل انتقال نیست؛ تشریفات دولتی دارد؛ هیات وزیران باید اجازه بدهد؛ کمیسیون ماده 84 و سه نفر نماینده دارایی باید اجازه بدهند و تشریفات مزایده انجام شود یا اگر هم بخواهند ترک مزایده کنند، باز هم باید آن کمیسیون اجازه بدهد. اینطور نیست که با یک امضاء، اموال دولتی به بخش خصوصی واگذار شود؛ چرا که جابجایی اموال دولتی با مصوبه هیات وزیران است.
این، ناشی از بی اطلاعی افراد است و هنوز هم به این بی اطلاعی اصرار دارند؛ این بچه ها (دانشجویان دانشکده توانبخشی) هم خبر ندارند و فقط می دانند که محوط را می خواهند نصف کنند. رئیس دانشگاه ایران و وزیر بهداشت هم تصورشان بر این است که چیزی را کسب کرده اند. (15 هزار متر محوطه؛ یعنی نیمی از زمین دانشکده). البته من مطمئن هستم که به آقای سعیدی کیا (رئیس بنیاد مستضعفان) با سوابقی که از ایشان مطلع هستم، اطلاعات درستی داده نشده است؛ به آقای دکترهاشمی (وزیر بهداشت) هم اطلاعات درست داده نشده است و گرنه این دو بزرگوار گمان نمی کنم چنین کاری را انجام بدهند و امیدوارم که دانشکده توانبخشی همچنان سرجای خود بماند؛ چرا که جزو اموال دولت است و بنیاد هیچ سهمی در آن ندارد.
دانشکده توانبخشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران در میدان مادر - خیابان شاه نظری - خیابان مددکاران واقع شده است.
به گفته دکتر اسماعیل ابراهیمی، رئیس دانشکده توانبخشی ، این دانشکده بالغ بر هزار دانشجو دارد که بیش از نیمی از آنان در مقطع تحصیلات تکمیلی درس می خوانند.
ابراهیمی به خبرنگار ایرنا اظهار کرد: در این دانشکده 75 هیات علمی ثابت مستقر است و همچنین دانشکده توانبخشی دارای هشت گروه فیزیوتراپی ورزشی، فیزیوتراپی معمولی، کاردرمانی، شنوایی سنجی، گفتار درمانی، بینایی سنجی، ارتوپدی فنی و مدیریت توانبخشی است.

ليلا خطيب زاده

انتشار: 11 / 4 / 1396

لينك مطلب

در حاشیه تقسیم دانشکده توانبخشی بین بنیاد مستضعفان و دانشگاه ایران ؛ دانشکده دو نیمه...